U bent hier: >> Liefdewerk van de EHA!

Liefdewerk van de EHA!

Als ik ’s morgens wakker word, kijk ik mijn ogen uit. De campus van het Herbertpur Christian Hospital is een groot terrein met tientallen huizen van het ziekenhuispersoneel, een kantine, een kerk en een kosthuis voor de verpleegkundestudenten. Tegenover het ziekenhuis zelf, aan de toegangsweg, ligt de Nursing School. En ernaast staat ‘Anugrah’, een centrum voor mensen met een beperking. Een project met een bijzonder verhaal. De vorige avond ben ik Delhi ontvlucht. De zware smog in de hoofdstad – die in oktober en november extra hevig is – werd mij teveel van het goede. Daarom heb ik mijn reisschema aangepast en ben ik van Delhi naar Dehra Dun gevlogen. Vanaf vliegveld Dehra Dun was het vervolgens nog zo’n drie uur stuiteren in een taxi over de matige Indiase wegen, naar het plaatsje Herbertpur. Een rit die ik in het volslagen donker maakte. Gelukkig ontweek mijn taxichauffeur behendig allerlei kuilen, tientallen auto’s en tuk-tuks en de nodige koeien.

Evangelie verkopen

Die ochtend ontmoet ik Robert Kumar. Robert is een vriendelijke, hartelijke man. In de dagen die volgen, vertelt hij mij volop over zijn werk voor de EHA. De ziekenhuizen die onderdeel zijn van de EHA, zijn deels missie-ziekenhuizen, vertelt hij. Opgericht door zendelingen. Robert: “Hoewel we christelijk zijn, evangeliseren we niet nadrukkelijk. We bieden zorg aan iedereen, zonder onderscheid. We proberen lief te hebben zoals Jezus liefhad, in de hoop dat daardoor gesprekken ontstaan. We zijn er niet op uit om het evangelie te ‘verkopen’, maar als mensen vragen naar het ‘waarom’ van ons werk, geven we wel antwoord.”

(Lees verder onder de foto.)

Genade

Robert is hoofd van het Community Health Department binnen de EHA. “Via allerlei projecten reikt dit departement uit naar gemeenschappen, voor praktische hulp. Belangrijk doel is het verbeteren van de levens- en gezondheidsomstandigheden binnen gemeenschappen”, zegt hij. Het Anugrah-project is onderdeel van dit departement. Niet toevallig draagt het centrum de naam van Roberts zoon van 21. “Anugrah heeft een hersenverlamming. Kort na zijn geboorte zei de arts dat hij het niet zou overleven. Ik weet nog dat ik naast zijn bedje zat en een bijbelvers ingegeven kreeg. 2 Korinthiërs 12: 9, ‘Mijn genade is u genoeg’. Een tekst die mij troostte. Ik noemde mijn zoon Anugrah: Genade.” Nu siert de naam Anugrah ook de gevel van het regionale zorgcentrum.

Lappendeken

“Iedereen met een beperking kan bij ons terecht voor ondersteuning. We richten ons vooral op kinderen en volwassenen die niet goed thuis kunnen wonen”, licht Robert toe. Als ik op eigen houtje in het centrum rondloop, ervaar ik een lappendeken aan activiteiten. Begeleiders doen eenvoudige spelletjes met een groepje kinderen. Twee dove jongetjes krijgen speltherapie. Een medewerker maakt in een werkplaats een kunststof prothese passend. Even verderop zijn volwassen vrouwen in de weer met een weefgetouw en bakken ze koekjes. Het ruikt er heerlijk. “We zijn steeds op zoek naar wat mensen wél kunnen”, legt Robert uit. “De volwassenen leren we vaardigheden waarmee ze – als dat lukt – in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien.”

(Lees verder onder de foto.)

Geiten hoeden

Dat aspect zit ook in de ambulante hulp van het Anugrah-project. “Aan huis ondersteunen we gezinnen met een beperkt gezinslid, maar ook alleenstaanden.” Hij komt met een voorbeeld: “In een dorp hier in de buurt woont een beperkte man die door iedereen bespot werd. Hij op zijn beurt gooide met stenen naar mensen. Wij besloten hem te helpen en maakten een inschatting wat hij zou kunnen. We gaven hem een geit. Wat er toen gebeurde is heel bijzonder! Hij gaf de geit een naam, verzorgde het en kreeg ineens een dagtaak. Wij zeiden toen tegen de gemeenschap: ‘Kijk eens wat hij kan. Hij doet iets goeds en valt niemand lastig. Val hém nu ook niet meer lastig’. Intussen hoedt die man 12 geiten en hij is heel tevreden.”

En hier bleef het niet bij. “Toen de gemeenschap de impact zag, vroegen ze ons om een beperkte vrouw te helpen. Bij haar dachten we dat het hoeden van een geit te ingewikkeld zou zijn, maar een kip moest lukken. Dus kreeg ze een kip”, vertelt Robert. Op een dag bracht iemand hem 10 eieren: een cadeau van de vrouw. “Je moet weten dat eieren die niet uit een legbatterij komen – local eggs, zeggen wij– best kostbaar zijn. Als de vrouw de eieren zou verkopen, zou ze 150 roepies verdienen. Bijna twee euro, een goed inkomen voor iemand waar eerder niemand naar omkeek. Nu gaf ze de eieren weg! Bovendien geloven Indiërs dat local eggs een goede gezondheid geven. Het was écht een cadeau met waarde! Mooi hé?”

(Lees verder onder de foto.)

Wegstoppen

“Indiërs zien een beperking als karma, als vloek”, antwoordt Robert desgevraagd. “Karma betekent dat je krijgt wat je verdient. Als je een beperkt kind krijgt, heb je dat vast ergens aan verdiend. Het gevolg is dat ouders beperkte kinderen wegstoppen. Via het Anugrah-project proberen we ze juist kansen te bieden en onderdeel te maken van de gemeenschap.” Dat is lastig, erkent hij, want je moet de cultuur doorbreken. “Ook kerken weten vaak niet hoe ze met beperkingen moeten omgaan. Bij mijn zoon kwamen voorgangers niet verder dan  bidden om zijn genezing. Niemand deelde het evangelie met hem, terwijl hij ook geestelijke behoeften had. Anugrah houdt van het samenzijn in de kerk, maar kon lange tijd niet meedoen, omdat hij met zijn rolstoel het kerkgebouw niet in kon. Ik heb de kerk toen uitgedaagd hierin te investeren. En het is mooi om te zien wat er is veranderd!”

Medicijnenteller

“Mijn zoon leerde mij veel over kwetsbaarheid, over Gods genade. In dat proces groeide mijn verlangen om het Anugrah-project op te zetten”, aldus Robert. “Als ik terugkijk, dan is mijn zoon voor velen een zegen geworden. Hij heeft mijn levensweg écht beïnvloed. Jaren terug was ik apotheker, een simpele medicijnenteller”, zegt hij met een knipoog. “Steeds vaker vroeg ik mij af: is dit wat ik wil doen? Toch stond ik er op dat moment niet voor open om te doen wat ik nu doe: community health. Ik dacht dat het niets voor mij was. Nu is dit werk juist wél wat ik wil doen!”

In november 2019 maakte Gertjan Bijzet, medewerker communicatie en fondswerving van Verre Naasten, een werkreis naar India. Hij bezocht daar onder meer projecten van de Emmanuel Hospital Association (EHA), een christelijke ziekenhuiskoepel met twintig ziekenhuizen en klinieken. De EHA is een partnerorganisatie van India Mission en Verre Naasten. Over zijn reis schreef Gertjan de bovenstaande reportage. Wilt u geven voor dit werk in India? Klik dan hier.

Print Friendly, PDF & Email